GiAnT MusHRooM

"ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ ใจขื่นขมระทมชั่วนิรันด์"

ถึงจะน้ำเน่าไปนิด แต่มันก็เป็นความจริง

หากความรักมันทำให้มีความทุกข์ เราจะทนรักไปทำไม???

ถึงแม้จะเจ็บ จะเหนื่อยยังไง แต่เราก็ยังรัก เพราะอะไร???

การเดินตามใครสักคนหนึ่ง มันเหนื่อยและท้อ มันทรมานแค่ไหน???

แต่เราก็ยังเดินต่อไปเรื่อยๆไม่เคยจะหยุด ถึงแม้เค้าจะไม่หันมามอง ทำไม???

ที่บอกรักกัน ก็คงเป็นเพียงลมปาก เพราะการกระทำมันขัดกับคำพูด

ถ้าไม่อยากให้พูดด้วย ก็จะไม่พูด ถ้าไม่อยากให้ห่วง ก็จะไม่ห่วง

บอกมาตรงๆจะดีกว่า อย่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ ไม่ชอบเลย

แค่สายตาห่วงใยก็ไม่เคยที่จะมี แล้วจะถามทำไมว่าเป็นอะไร

สนใจกันด้วยหรือไง???

จะเป็นแบบนี้กันอีกนานแค่ไหน มันเจ็บปวดนะรู้รึเปล่า???

ถ้าไม่รักกันแล้วพูดมาตรงๆจะดีกว่า ให้อยู่กันอย่างนี้ทรมาน

เห็นหน้ากันทุกวัน แต่ไม่ได้พูดกัน แม้แต่จะเดินสวนกันก็ยังต้องหลบไปไกล

ขอทีเถอะ อย่าทำแบบนี้

"เจ็บ"